Play-Doh

Iedere moeder herkent dit wel. Eens in de zoveel tijd wordt je kind verblijd met nieuwe klei, Play-Doh. Ze krijgen het van opa en oma, tijdens een verjaardagsfeestje of je koopt het zelf. En wel Play-Doh want van al die andere plaktroep kun je met de beste wil van de wereld nog geen poppetje gekleid krijgen.

Omdat ze dit bij de makers ook weten, is het ook meteen prijzige klei. Dus je probeert angstvallig alle kleurtjes uit elkaar te houden. Dat betekent dat jij je kind, wat zo heerlijk aan het koekjes bakken is of werkt aan een nieuwe coupe voor Rapunzel, van een afstand met enige regelmaat toe roept: ‘pas op dat de kleuren niet door elkaar gaan!’. En erger nog je gaat mee kleien, niet omdat je het leuk vindt maar dat je als een soort van kleurenpolitie de kleurtjes uit elkaar wil houden. Nou, een ding kan ik je zeggen de lol van het kleien is dan ver te zoeken.

En dan na een aantal weken, op een onbewaakt moment gebeurd het toch…. Jouw kind is samen met een vriendje een taart van klei aan het maken en als ze halverwege zijn dreigt de taart te mislukken. Uit pure frustratie kneden ze met die kleine handjes alle mooie kleuren klei door elkaar en verandert het in een grijs bruine massa.

Jij ziet dit gebeuren en in jouw hoofd knapt er iets. Het huilen staat je nader dan het lachen. Het is onomkeerbaar.

Soms vergelijk ik mijn bovenkamer ook met potjes klei. Alle kleuren zijn netjes geordend; dwz alle gedachten hebben een eigen plekje.

Tot dat ene onbewaakte moment waarop alles even teveel wordt en de potjes open springen. De inhoud smelt samen tot een grijze massa.

Hoofd- en bijzaken,wat is nu echt belangrijk, hoe focus ik me op datgene wat er echt toe doet?

Werken aan de Winkel heeft mij geholpen de kleuren weer in de juiste potje terug te stoppen. En dat voelt goed!

Share This